18 مرداد 89

مدت ها بود که بوی این آش سوخته می رسید.سال هاست وقتی که به آژانس های مسافرتی برای مسافرت با ایران ایر مراجعه می شد می شنیدید که جا نمیدهد. جا نیست. با امارات سفر کنید و شب در دوبای دیرینک با استخر. خیلی حال میده! با اصرار . گاه به قصد دیدن مونیتور ناگهان یکی دو جا پیدا می شد و دو روز بعد، در یک هواپیمایی با یک سوم ظرفیت پر و دو سوم خالی سفر آغاز می شد. این داستان بیشتر از ده  دوازده سال قدمت دارد و نقل قول نیز نیست و سفر ها هم تهران رم تهران بوده که بیشتر اوقات جا نداشته اما تقریبا خالی پرواز کرده است. کمک خلبان طرف انتقاد هم دلش از این خود فروشی ها پر بود. اما از همان آغاز. بنابر موارد مشابه دیگر برای حقه ی خصوصی سازی چه در ایتالیا، اتومبیل سازی دولتی آلفا رومئو، چه در ایران، شرکت لاستیک سازی دولتی پیروزی، داستان بر همین منوال بوده که نخست می بایست شرکت متضرر شده و ورشکسته گردد تا بعد مفت خصوصی شود. حال هم بالاخره نوبت به ایران ایر رسید. البته چون این را خیلی ها می دانند، بخصوص گردانندگان و از کمتر چشمی پنهان می ماند، دعوا بالا می گیرد و چه دعوایی. برای دعوت از بوئینگ که تا جای توپولف Tupolev و نه  Topolofخدا می داند و خیلی کسان دیگر هم می دانند که چه کار ها نشده و چه اتفاق ها نیفتاده. توپولف های جدید از بهترین هواپیماها هستند اما وابستگان به صنایع ایالات متحده، همان کشوری که موسویان گویا در آن جا یافت می شود، می بایست به هر طریق میخ آن را در کشور سفت می کردن. حالا به هر قیمت. وقتی که ایران ایر خصوصی می شود مدیران و سهامدارانی هستند که از منظر مردم سالاذانه فریاد خواهند زد چهار دیواری اختیاری و خطوط دستوری را هم حذف می کنند و سابوتاژ پشت سابوتاژ به هر نحو. به هر شکل و دلیل. به دنبال آلیتالیا می روند؟ آل ایتالیا که به خود فروشی در برابر آلمانی ها و فرانسوی افتاد و چه گندی بالا آورد. کسی که فرمود ایران ایر خصوصی می شود گفت که بعد از خصوصی شدن آن وضعیت آن هم بهتر می شود. این جا را ایشان حق دارد. حالا دیگر آژانسی ها دعوت می کنند با ایران ایر مسافرت کنید. سر و ضع مهمانداران بیچاره با لبخند مصنوعی هم بهتر می شود.