حمله ی نظامی ناتو به لیبی به لیبی ختم نمی شود. اخبار دال بر آین است که ارتش ترکیه در آماده کردن نیروهای کماندوئی به نام اسلامی فعال بوده و آن ها را راهی سوریه می کند. داوود اوغلو اولیتماتوم "همین دو سه روزه" را هم به بشار اسد داده بود. آیا ممکن است جنگ "بشر دوستانه این بار از طرف ترکیه، با پشتیبانی امپریالیسم آمریکا و ناتو، بر علیه سوریه آغاز شود؟ به هرحال، تقسیم غنائم لیبی آغاز شد. معلوم نیست فرانسه ای که 70 یا 80% از سوخت خود را از مراکز اتمی تامین می کند چه نیاز وافر و عاجلی به نفت لیبی داشت که چنین جنگی را آغاز کرد. دانسته است که طبق قرارهای "شورای موقت - سابق- ملی لیبی" بین آقای جبریل و وزیر اقتصادش، علی ثارحونی، استاد سابق بیزنس اسکول در دانشگاه واشینگتن، با دولت سارکوزی، سهم فرانسه از منابع لیبیایی از 15 به 35% افزایش می یابد. آیا فرانسه از ترس کم آبی که در تابستان 2005 باعث کم کاری در مراکز اتمی اش شد و باعث مرگ بیشتر از هزار نفر در پاریس گشت، می خواهد مقداری از آنرا با سخت فسیلی جایگزین کند؟ یا بر صادراتش بیفزاید یا چه برنامه ی دیگری معلوم نیست. وقتی که انجا شد م هم می فهمیم. اما این دولت جدید آقای جبریل که بر "شریعت  اسلام" متکی است چه چیزی را تداعی می کند؟ یک دولت با اسلام آمریکایی؟ اسلام آمریکایی که چیز تازه ای نیست. آز عربستان تا قطر و بسیاری از کشورهای عربی دارای دولت ها و حکومت هایی با اقتصاد و ساختار "اسلام آمریکایی" هستند. تازگی این دولت با "شریعت اسلام" اما نماینده ی صندوق بین المللی پول و مجری خصوصی سازی های گسترده چیست؟ انشقاق و درگیری راهبردی در  ایران؟ به زودی با واکنش های شاد و تبریکات فراوان از طرف کسانی که قبلا هم بلافاصله به شورای لیبیایی ناتو تبریک گفتند و بر جنایات وویرانی های بمبارانهای "انساندوستانه" ناتو سرپوش گذاشتند و می گذارند، مواجه خواهیم شد. در حالی که جنگ علیه سوریه و بر علیه خود ایران انقلابی و اسلامی نیز در تدارک است.