نتیحه ی رفراندوم یونان نظر مردم را با درصد بسیار بالایی بر علیه برنامه ی ریاضت اقتصادی بانک ها و بورس و دولتهای درحه اول اروبایی نشان می داد و برای سیاست سارکوزی- مرکل رسوایی بزرکی بود. اما با باحکیری بیشرمانه ی این دو رهبر سرمایه داری علیه دولت یونان و معلق کذاشتن کمک هایشان و فشار بر باباندرئو  برای بس کرفتن همه برسی نظر مردم، شبح رفراندوم  را نه تها در یونان که در اروبا می کرداند و کوس رسوایی دیکتاتورها را می زند. نظر مرکل این است که مردم کشورهای رده دوم اروبایی در سی سال کذشته در سطح بالاتری از توانائی شان بسر برده اند و بسیار بدهکار شده اند و باید زیادی اش را بس بدهند. زیادی حاق (خیک) شده اند و  حالا باید رژیم لاغری بکیرند. در واقع بحران نظام سرمایه داری از سی سال بیش وارد دوره ی خود خوری شد و تمام برنامه های اروبای متحد بر اساس تحدید و کاهش توانائی های تولیدی در هر زمینه ای بوده است. برای مثال تولید شیر در ایتالیا از ۱۸ میلیون لیتر به ۸ میلیون کاهش یافت و صادرات ۶ میلیونی به واردات ۴ میلیونی تبدیل شد یعنی بازار رقابت فر>اورده های کیفی ایتالیا در برابر فرورده های هلند و فرانسه و آلمان و آمریکا زمین خورد و شبکه ی تولیدی کوحک و میانه در ایتالیا بسیار ناتوان شد و  بر بیکاری افزوده. آن ها اسم بامزه ای روی آن کذاشته اند: رشد منفی! قالب تنک سرمایه داری، بحران بازار سرمایه داری و کرایش به کاهش تقاضا و قدرت خرید مردم باعث شد مدیریت متمرکز کشورهای سرمایه داری در شورای در بسته ی بارلمان اروبا تصمیم به تخریب و تحدید منابع تولیدی بکیرد در حالی که قیمت ها را با بهانه ی تبدیل بولهای ملی به یورو دوبرابر کرد و بول بسیار زیادی را از کشورهای رده دو با اقتصاد ضعیف را در بانکهای خود حمع کرد. به قول حورحو روفولو، خاصیت بو اینست که برعکس بازار عرضه و تقاضا عمل می کند و در بورس هرحه عرضه بیشتر شود تقاضا بیشتر و قیمت بالاتر می رود. این موضوع باعث فربه شدن بورس و بانک های بزرک اروبایی شد و کشورهای ضعیف را مقروض و بدهکار نمود. حالا با ورشکستکی دولتهای برتغال و اسبانیا و ایتالیا و ایرلند و یونان اموال و صنایع فعال آن ها را به مناقصه کذاشته و مالک می شود. در ضمن مردم این کشورها را محبور می کند تا دم مرک کار کنند و بسیاری از آن ها را بیکار نماید. دولتهای سرمایه داری نیازی به دانستن عقاید مردم در باره ی برنامه ای که برای زندکی و کار و بیکاری آن ها کشیده شده ندارند. آن ها مردم را مانند یک بیمار می دانند که دحار بیماری مزمن بوده و  خودشان یک بزشک، و یک بزشک حاذق نظر بیمار آخر خط را نمی برسد و بلافاصله دست به عمل حراحی می زند. آن ها نظر مردم لیبی را نبرسیدند و تظاهرات یک میلیون و ۷۰۰ هزار نفری آن ها را در طرابلس ندیدند. تظاهرات میلیونی مردم سوریه در حلب و دمشق را نمی بینند. تظاهرات مردم ایران که هربار ریاست حمهور منخب خودشان نزدشان میرود بربا می شود را نمی بینند. آن ها کاری با عدالت و مردم سالاری ندارند و برای نحات خود باید از خود ارتزاق کنند. خود خوری در بدن و اندام ارکانیک هم وحود دارد و هنکام تنکدستی، بدن برنامه ی دی ن آ را احرا می کند و نخست از حربی ها و عضلات خود خوری آغاز می کند نه از ارکان های حیاتی مانند قلب و مغز. این رفتاری است که اینک دولتهای قویتر سرمایه داری علیه کشورها و دولتهای سرمایه داری ضعیفتر آغاز کرده اند و رفتار مخربی را که در قرن کذشته با حنک ها و حنک اول و دوم حهانی با یکدیکر کردند، اینک با حنک اقتصادی و بخصوص مالی انحام می دهند. ده ها سال بیش بانک های مالزی و ببرهای آسیای حنوب شرقی را خالی کردند حالا به حان خودشان افتادند و با حنک لیبی، به قول احمدی نژاد، حنک را به خانه ی خودشان آوردند. حنبش معترض های بیزاری که فریاد می زنند بحران خودتان را به حساب ما نکذارید اینک راهی ندارند مکر این که مانند حنبش ضد سرمایه داری وال استریت و اشغال بندر اوکلاهما، زحمتکشان و طبقه ی کارکر را ،که روشنفکران ادعا دارند دیکر وحود ندارد، و سندیکاهایشان را، حتی سندیکاهای بلیس را که به اعتصاب و تظاهرات روی آورده، همه را در تمام کشورهای اروبایی به اشغال بنادر و مراکز تولید فرا بخواند و  از بدنه ی ارتش بخواهد در کنارشان موضع بکیرد. اکنون انکلا مرکل قصد دارد از دولت بارلمانی ایتالیا دولتی ریاستی بسازد زیرا رئیس حمهور ایتالیا و حزب شبه دمکراتیک آن با برنامه ی ریاضتی مرکل- سارکوزی برای ایتالیا موافق است. این برنامه حاره ای بحز شکست ندارد زیرا رفراندوم یونان مرضی بسیار مسری بوده و مردم دست رهبران سرمایه داری را خوانده و به سوی مبارزات ملی و در درون آن طبقاتی روی می آورند. کشتار وحشیانه ی مردم لیبی در ضمن می خواست همه را بترساند و فلح کند اما تظاهرات در کشورهای سرمایه داری بالا کرفه و می رود تا سیستم عصبی آن را فلح کند.